Same story, different timelines

It was a mildly warm summer night in June, around the solstice, when the light was close to its peak. The world, at that time, was in a collective unease as it was in the middle of “c0v1d p4nd3mic”

I had recently befriended a woman who had entered my life. Let us call her Bonnie. I understood that her role was temporary but purposeful and to my own reckoning, she functioned as a shapeshifter, allowing another energy to move forward and take form.

That night, in the Icelandic wilderness, we decided to take mushrooms. One gram each to be specific, which is not heroic doze or anything but not a micro dose either. What followed was one of the most exciting and alive assignments I’ve ever had while taking pshycadelics. A narrative in which I was cast, quite involuntarily, as protector and guardian of a feminine principle, that Bonnie happened to embody.

Much occurred that nigh, enough to warrant its own tale, but eventually the momentum carried us to the sea, to a man-made beach in Reykjavík called Nauthólsvík. I have long believed that places do not arise accidentally, and this place specifically, is definitely there acting as some sort of a threshold or holding the line for an energetic grid.

By the time we got to the beach, I was depleted. The car, a 2015 blue Jimny, had become our vessel, transporting us from wilderness to city and from airy vision to salty water. After we had released the story to the ocean and found some solid ground, Bonnie started to settle into the trunk, preparing a space to lie down. I remained in the driver’s seat, feeling resistant.

It was then I remembered a dream from the night before. Brief but very clear. I was sitting in a stationary car, again in the driver’s seat and in the back of the car preparing the space, was the woman I loved, asking me to come and join her with a slight and soft hand gesture.

The moment was repeating itself, and I was recognising it. Two layers of reality colliding. My soul in the middle.

I recognised the moment and moved into the back and lay beside Bonnie.

The intention was simply to lay down and sleep after a long night-shift, but this is where the story reveals itself.

I was lying next to someone I did not love and knew I did not love, someone I barely even liked. And yet I also knew she was fulfilling a role whose purpose lay elsewhere. My arms were crossed tightly over my stomac. I was closed and defensive. I thought again of the dream and asked myself what I would have done had the woman beside me been someone I loved.

So I tried it.

I untangled my arms and extended them fully, opening my chest, telling my system that I’m open to receiving. The mushrooms, vaining but still active, were not finished with me.

The moment I opened up, i transferred to a new dimension.

I was no longer in the car. No longer in Iceland. No longer with Bonnie.

I was everywhere.

I was in love in multiple timelines. Same souls, different bodies.

Same knowing, different country.

Same feeling, different era.

It was like that final scene in Lucy , where she was gaining about 90% consciousness. (go to minute 6:05 for reference)

I was always partnered with another girl. We were young and reckless, hiding in an old car from the early twentieth century, excitement mixed with uncertainty that the world would maybe find us. I heard sounds from Birds that were not there. I was in Seyðisfjörður in the 1980s, slipping away from a village dance with the girl I loved, our friends laughing somewhere behind us, while we disappeared into the privacy of stolen moments. Then Germany - 1940´s, Russia - 1900´s. And on it went.

I was everywhere, and there she was with me. I was every pair propelled by awe and mischief, convinced that nothing could touch them. We had met across lifetimes, carrying the same secret mission forward. No matter the era, the language, the danger, or the resistance, we escaped into our own worlds and we somehow endured.

It was the story of a boy and a girl. It was the story of love. Repeated and reshaped but never altered at its core. I was being shown the primordial movement of yin and yang seeking coherence, through the persistent act of finding one another.

So what am I saying? maybe love is not something that we create or experience, rather what we allow to move through us and is available at all times. I don’t know really. who deos? but one thing I do know, is that love does not announce itself politely, nor does it wait for ideal circumstances. It moves through whatever vessels are available, borrowing hopes and dreams to remind us of what had always been there, waiting for activation.

And if you will find yourself at the grace of divine and unconditional love (the greek called it AGAPE) you better make sure that you wont flinch, cos the moment will be gone before you know it.

"So much of life is pain. But pain without integration is useless”

I wrote that sentence in the middle of an infrared yin yoga class.

Usually my phones in the locker but this time i forgot my lock, so my bag stayed close. That detail matters less than the moment itself. It was somewhat beautiful, next to a stranger who gave me a funny look. Myself? Yes a very funny face, in the middle ofn a long and unforgiving stretch. My whole body about to go into protest mode, and then this insight, if you will, hit me. We all. Know these moments, im not making it more than it is, but im guessing we all experience them differently.

For me, these insights come as flashes and they arrive whole, carrying far more information than can be unpacked at once. The sentence was simple, the knowing behind it was not. It was way deep and I will never be able to articulate or put into human language… but im going to try.

Days later I found the note again and decided to finish it. And since it came in English I wrote this piece also in english, which is kind of a dilemma for me these days ( to write or write not in English lol )

Anyway, It had been a beautiful moment, really. A room full of strangers, all quietly suffering together. Mutual discomfort has a way of dissolving distance. Pain, shared honestly, does that.

Because pain is not singular. It´s not only associated with muscles and joints. Pain is in everything truly if you want to find it. It can exist in waiting, in depression, in grief. In the body, the mind, the heart… and ultimately on an ancestral soul level type of shit that goes beyond form.

In this day and age, we openly celebrate physical endurance.

Ultra running, martial arts, cold exposure, tattoos, extreme training. That we consider discipline and strength and to point it is. Sitting with physical pain is considered admirable and even fashionable.

But what about emotional and spiritual pain?

Well, as I see it (and feel free to disagree) grief, heartbreak and despair are meant to be managed quietly and preferably without disturbing anyone else. We don’t applaud the person who sits with sorrow. We don’t honour the one who lets grief dismantle them. We dont do it because it makes us uncomfortable.

So we decided it was dangerous. We got scared of it.

But Why?

I’ve come to believe that, collectively, we don’t actually want to go all the way. It’s like we are fond of the package but don’t really care what’s inside.

We like the idea of healing, but only to a certain point. Enough to function and enough to cope but most importantly;  Enough to remain entertained by the concept without being transformed by it.

There’s a door we circle, but don’t open, and pain seems to guard it.

REAL growth requires PAIN and we know by now, through science and quantum physics that consciousness evolves through friction, not stagnation (or comfort).

We already understand this physically. To grow a muscle, you must tear it first. Then comes recovery. Anyone who has held a deep stretch knows the sequence: the funny face, the involuntary sounds, the counting of seconds. And then finally….. the release. Ahhhhh,  Suddenly the pain is gone. The body feels lighter. Mood lifts and sometimes there’s even a spark of joy.

None of those phases are optional right? We had to go through all of them.

If we viewed life this way, the ego would have far less to argue with.

But here is the part many miss;  If pain is not integrated, it is useless.

So let’s say an old wound is stirred by a new loss, and instead of releasing it, we bury it deeper.

We return to autopilot. The pain produces nothing. No wisdom, no shift, no meaning.

In that sense, unintegrated pain is not only pointless, it is, perhaps, a quiet disrespect to life. And to death.

The alternative is the infamous cocktail of discomfort and truth.

To fully allow grief to arrive. To take a break from productivity, invite safety and ultimately to create conditions where the nervous system can finally release what it has been holding.

Now THAT. That is integration.

That is where the real alchemical gold happens. Where pain turns into insight and depth and truth is earned rather than claimed.

In doing so, we honour life as it is and we honour death as it comes. And we honour the inner world that insists, again and again, on being felt.

Pain will visit us whether we invite it or not.

The only real choice is whether we let it change us.

Afhverju Tattoo Ritual ?

Mig langar að skrifa nokkra punkta um Tattoo Ritual, sem ég er að bjóða upp á.

Ég ætla hafa þetta hrátt og beint frá hjartanu, enda skilar það sér alltaf best þannig.

Við lifum í heimi sem dásamar hraða, að vera “upptekinn”, eiga mikið og hafa nóg.

Við lifum einnig á tímum þar sem allt þarf að gerast núna og enginn hefur tíma fyrir að lesa neitt lengra en 3 sek.

Það er orðið svolítið klikkað og ég finn hvernig við öll þráum að komast til baka í alvöru tengingu, í alvöru nánd og að eiga góðar stundir með náunganum (helst alveg án tækni ).

Tattoo er tilvalin leið til þess, svo annarlega. Að fara í tattoo á að vera og er heilög stund þar sem að einstaklingur er að breyta sér og líkama sínum til frambúðar. Það er engin smá aðgerð. Það að  fá að gera varanlegt verk á húð annars er MIKILL HEIÐUR og ætti aldrei nokkurtímann að vera tekið léttilega.

Hinsvegar er það svo komið, einsog með svo margt annað, að tattoo speisið (ef svo má að orði komast ) hefur í gegnum seinustu ár og áratugi verið hijakced af myrkrinu. Ég get ekki orðað það öðruvísi en því miður þá komst þar inn ákveðið myrkur og fólk, aðallega brotnir karlmenn, fóru að nýta sér stöðu sína til misnotkunar, valdnýðslu og ofbeldis (oft mjög falið).

Alltof margir eiga slæma tattoo reynslu - og það er bara alls ekki í lagi. Skaðinn af því er mikill, hvort sem að við gerum okkur grein fyrir því eða ekki. EN ég ætla ekki að tala mikið um það hér núna, en klárlega eitthvað sem ég kem að seinna og skrifa betur um.

Það sem mig langar að gera í dag, á þessu fulla tungli í fiskum, er að deila með ykkur fegurð og heilleika.

Minn tilgangur, með því að vera opna á Tattoo Rituals, er að færa aftur virðingu, nærveru og heilagleika inn í ferlið.

Það sem ég hef lært á mínum stutta og smá götótta ferli er að þegar tattoo er gert að athöfn, og gert af virðingu við listformið, við andann og við forfeður okkar þá eiga sér stað magnaðir hlutir. Minn skilningur er sá að það opnast portal milli heima,, þar sem mikil heilun, losun og umbreyting getur átt sér stað.

Þegar tveir koma saman, með ásetning og í fullri viðveru þá eru alltaf töfrar. Því að sá sem er að gera Tattoo-ið þarf að vera hér og nú til að gera ekki mistök og sá sem er að taka við flúrinu hann er staðsettur í líkamanum útaf sársaukanum sem nálin veldur.

Minningin um góða stund situr eftir í líkamanum og táknið / formið sem er nú á húðinni minnir viðkomandi alltaf á þessa tilfinningu.

Flúrið situr því í undirmeðvitundinni sem eitthvað jákvætt og fallegt og einsog við vitum þá stjórnar undirmeðvitundin 97% af okkar lífi.

Þannig að, að fá sér flúr er miklu meira en bara að myndskreyta sig. Það er statement, það er orkuvinna. Það er breyting á efni og orku til frambúðar.  Það sem gerist á meðan að verkið er gert er jafn mikilvægt og lokaútkoman. Þetta þarf allt að vinna saman.

Ég var nýlega að færa mig úr því að nota vél og gera því öll tattoo-in í “stick and poke”. Það er upprunalega formið og þannig höldum við hefðinni gangandi.

Ég er ennþá að læra og fæðast inní  þetta hlutverk og það verður eflaust alltaf svoleiðis. En einsog er þá er ég með ákveðið format á þessu og býð ykkur öll hjartanlega velkomin til mín. Ef þið viljið fá fallegt en einfalt flúr, gert í öruggu rými af ást og alúð, sem mun minna ykkur á hversu öflug þið eruð og hversu fallegt lífið getur verið þegar við staðsetjum okkur í hjartanu, þá er ég hér fyrir þig. Þetta er ritaul af gamla skólanum þar sem mystería, alkemía, shamanismi er partur af upplifuninni.

Það er bæði hægt að panta tilbúin “flösh” og svo er hægt að byðja um sérpöntun. Einnig er ég að vinna í því að skera form í rekavið sem ég fann á ströndum og nota hann sem stencil fyrir ferlið. Þannig að það er margt að hreyfast, þótt það gerist kannski hægt. En það er bara best þannig, ég er að móta þetta og ég er að fá upplýsingar til mín um hvernig ég á að gera það, bæði í gegnum drauma, innsæi og í gegnum náttúruna (hún vil klárlega vera með).

Hef þetta ekki lengra í bili. Þið njótið ykkar og fulla tunglsins í kvöld. Mæli sterklega með að gera smá ritual í tilefni dagsins

Kær Kveðja

DAO

Heilun - nokkrir punktar

Það sem heilun í raun og veru þíðir er að gera eitthvað heilt aftur. Heilari er sá sem getur haldið á tíðnisviði heilleika og þaðan getur hann svo boðið öðrum sálum inn, þar sem þær fá að uppplifa það sama og á endingu trúa á heilleika, eftir langan tíma í sundrung.

Heilarinn heldur rýminu hreinu og vinnur með andanum(e.spirit). Hann virkar sem brú á milli heima og tengir saman efni og anda.

Verkfæri heilarans eru margvísleg en til þess má nefna; trommur, söngskálar, hristur, viður, kristallar, vatn, salt, eldur og loft.

Þegar að einstaklingur í raunheimum dregur sig saman við annan sem er að halda heilagt rými þá er það alltaf samspil sem sálirnar þeirra eða hærra sjálf hafa skipulagt og undirbúið. Ferlið sjálft snýst svo um það að skoða og endurheimta það sem var týnt, skaddað eða klofið frá heildinni. Heilun gerist einungis í  virðingu, vernd og fullri viðveru. Heilun á sér stað í ljósinu og oftar en ekki í augum annars.

Þar kemur heilarinn inn sem í raun spilar út það sem við köllum vitni. Vitnið er sú eða sá sem sér, ekki til að dæma eða laga, heldur til þess að staðfesta og skrásetja. Oft snýst þetta um að viðurkenna sársauka, viðurkenna að eitthvað hafi gerst eða jafnvel horfa yfir farinn veg og samþykkja allt einsog það var í stað þess að halda í þá sögu sem við höfðum alltaf sagt okkur.

Þannig getum við frelsað staðnaða orku sem var í raun aldrei sönn. Og af þeim sökum hafði sú orka einmitt haldið aftur af okkur.

Að lokum: Heilun er bara orð, sem ég gæti samt mögulega séð fyrir mér að fari að verða meira notað á næstunni, sem er gott og blessað. En það þarf að passa sig að setja kannski ekki of mikið vægi í orðin og útskýringarnar sem í raun eru bara fyrir og takmarka og minnka það sem raunverulega er að gerast.

í enda dags er þetta samverustund þar sem þú færð að hitta sjálfa/n þig, kafa dýpra og læra eitthvað nýtt. Stundum gerist það strax og stundum gerist það nokkrum dögum, vikum eða mánuðum seinna. Fyrir skilvirkastan árangur er gott að líta á þetta einsog að fara í nudd og kíkja með 6-8 vikna millibili og halda þannig jöfnum og stigvaxandi dampi á þessu ferðalagi sem sálin þín kaus að taka.

Avatar að raungerast

Landið Talar

Við skulum hafa eitt á hreinu: Það er EKKI raunverulegur orkuskortur á Íslandi og það verður Aldrei raunverulegur orkuskortur á Íslandi.

Við búum þegar við eitt hreinasta og sjálfbærasta raforkukerfi í heimi. Vatnsafl og jarðhiti knýja heimilin okkar, stofnanir og fyrirtæki. Við höfum nóg af orku til að mæta daglegum þörfum samfélagsins.

Það sem nú er kallað „orkuskortur“ er í raun eftirspurn sem stafar af fjárfestingum, gagnaverum og iðnaðaruppbyggingu. Áætlun um vöxt sem krefst ákveðinnar fórnar sem ég get lofað ykkur að við erum ekki tilbúin í að gefa upp.

Einsog allir vita þá er ekki verið að virkja fyrir fólkið í landinu heldur fyrir hagnað lítils hóp einstaklinga sem hefur tapað allri tengingu við sál sína og náttúru.

Nýja krafan um vindorkuver snýst um fjárfestingar, stórfyrirtæki og útflutning á orku. Og með því er verið að fórna því heilagasta: náttúrunni sjálfri.

Við erum að missa það sem engin tækninýjung getur skapað: Fjöllin. Þögnina. Fuglinn. Vindur án vélahljóða. Friður, ró og fegurð.

“Græn Orka” og „vistvænt“ er aðeins ný tegund mengun, sett í fínan búning.

Við verðum að hætta að kalla allt sem ekki mengar beint „vistvænt“.

Það er ekkert vistvænt við að sprengja berg eða raska lífríki með háspennulínum, vegum og myllugörðum.

Svo henda þau fram „græn framtíð“ sem er ekkert nema nýtt form af mengun. Orkumengun. Sjónmengun. Hljóðmengun. Andleg mengun. Það er ekkert grænt við það. Ekki láta blekkjast af fagorðum. Þau bjuggu til vandamálið og hönnuðu lausnina. Þeir sem vilja, sjá augljóslega hvað raunverulega stendur til.

Mér verður reglulega hugsað til Avatar og þeirra áhrifa sem sú mynd hafði á fólk.

Þar var þjóð sem lifði í tengslum við náttúruna, við anda og orku lífsins. Svo kom hvíti gráðugi maðurinn og vildi ná í orku og málma með tilheyrandi gróða. Flestir hafa nú séð myndina og ég efast um að margir voru að hvetja hvíta kallinn áfram í sinum aðgerðum, en hér erum við.

Þetta er að raungerast núna, í alvöru. Ekki á Pandoru, heldur í heiðum Íslands. Við fjöllin, við vötnin, þar sem landið andar og talar hvað mest.

Ef þessi svokölluðu „orkuskipti“ fela í sér að við töpum tengslunum við náttúruna og náttúran missir upprunalega tón sinn, þá erum við búin að tapa leiknum.

Hvað viljum við skilja eftir fyrir börnin okkar? Hvað er raunverulega mikilvægara?

Að barnið þitt geti hlaðið iPadinn sinn enn hraðar eða að þú getir gengið með því í ósnortna náttúru, í alvöru kyrrð, séð rjúpu, fálka, ref, fundið lyktina af blóðbergi. Getað sagt stolt/ur við barnið þitt: „Þetta er náttúra Íslands. Hún er heilög og við pössum uppá hana”.

Við getum ekki bæði gengið í óspillta náttúru og sprengt hana. Við verðum að velja.

Spurningar sem allir þurfa að spyrja sig eru: Hvers vegna er verið að gera þetta? Fyrir hvern er það? Og á hvaða verði?

Því seinast þegar ég tékkaði þá var Ísland ekki til sölu.

Við höfum orkuna sem við þurfum.

Við getum gert orkuskipti án þess að raska meira landi. Við getum valið leiðir sem þjóna fólkinu. Það sem vantar er ekki fleiri vélar eða virkjanir. Það sem vantar er meðvitund, heiðarleiki og hugrekki til að segja nei.

Landið okkar er að tala við okkur, og þetta vitum við sem eyðum okkar tíma þar, en erum við að hlusta?

Við viljum ekki vera sú kynslóð sem horfir til baka eftir tíu ár og segir:

„Af hverju gerðum við ekkert?“

Við verðum að standa vörð. Fyrir okkur, fyrir landið og fyrir framtíðina.

Mikilvægi þess að segja frá

Ég hef verið að hugsa nýverið um það að deila.  Að segja frá.

En ég gerði það út frá sjónarhorni sálarinnar… afhverju er þetta svona sterkt í okkur og hver er hvatinn.

Er þetta mögulega eitthvað sem gæti talist vera ein af frumþörfum mannsins?

Mín tilfinning er sú að það að segja frá sé partur af því að upplifa sjálfan sig.

Frásögn verður ekki bara einhver upptalning eða endursögn heldur minning sem verður skrásett í hið guðlæga bókasaft Akasha.

En að deila eða að segja frá er bara einn parturinn, hinn parturinn er svo sá þegar að einhver, einn eða fleiri, verða svo vitni af því sem deilt var.

Þetta er jú alltaf samspil. Einn sem gefur, hinn sem tekur við.

Sá sem tekur við er í raun vitni, og þetta orð hefur vakið athygli mína meira og meira uppá síðkastið líka.

Að vera vitni eða bera vitni einhvers atburðar er gríðarlega heilög athöfn.

Það er sorglegt hvað menning okkar daga hefur gleymt krafti vitnisins og mikilvægi þess.

Sá sem horfir, án dóms og með opið hjarta getur nefninlega opnað hurð milli heima.  Vitnið er því ekki bara áhorfandi, heldur sá eða sú sem ber áfram sögu lífsins. Vitnið staðfestir að tilvist hafi átt sér stað og það er ekkert smá verk.

Við þráum öll að vera séð, að vera viðurkennd og að einhver segi við okkur: Ég trúi þér.

Að okkar veruleiki sé viðurkenndur og raunverulegur.

Þessi þörf er djúpstæð og nær ansi langt aftur í tímann.

Þessi dans milli þess sem skapar og þess sem tekur við.

Að deila og að vera séður.

Hugsum um hellisbúann,,, þann sem teiknaði á veggina. Hver var tilgangur hans ?  Hvað var hann/hún raunverulega að miðla.

Um hvað snýst þetta í kjarna sínum ?

Svarið sem mig langar að koma með núna og deila með ykkur er fyrir mér ansi merkilegt og kveikir eitthvað aldagamalt innra með mér þegar ég velti mér upp úr því.

Í kjarna sínums nýst þetta, fyrir sálina, um að verða VITNI AÐ EIGIN TILVERU.

Fyrsta myndin sem var teiknuð í hellinum var ekki fyrir neinn annan, heldur var hún gerð fyrir þann sem skapaði hana.

Eitthvað til að staðfesta fyrir þeim að: þetta gerðist, ég var hér og ég lifði það af. ÞETTA er satt.

Þarna á bakvið er þörf fyrir viðveru og vitnisburð. Og svo þegar annar sér það, þá verður sannleikurinn heilagur.

Það verður til VITNI og þá er þetta ekki bara lengur til innra með mér (sem skapara verksins) heldur líka með umheiminum.

Þannig má segja að við SEGJUM FRÁ til þess að gera innri reynslu að YTRI og þessi partur er mikilvægur að því leitinu til að ef við gerum það ekki þá er hætta á að þessi reynsla lokist inni, verði þögul og breytist mögulega í skugga eða skömm.

Það sem sagan, orðin, rúnin, táknið í hellinum, tattoo-in eru öll að segja er: Ég mun ekki gleymast. Ég skipti máli.

Sú athöfn er ritual sálarinnar, hún festir eitthvað niður sem annars væri einungis draumsýn, og með því verður hún heil.

Þetta snýst um að heiðra og viðurkenna sjálfan sig og sína tilvist. Allt það sem þú hefur gengið í gegnum og upplifað má ekki bara búa innra með þér, það er svo mikilvægt að fá þetta í form og leyfa þessu að flæða. Það eru margar leiðir til þess og það þarf ekki alltaf að deila opinberlega eða skrifa heila bók. Það má líka vera list sem geymist svo inn í lokuðu herbergi. En sagan/upplifunin er þá búin að fá form og er ekki lengur föst hið innra.

Í dag er tíminn annar heldur en fyrir hellisbúann. Við lifum á tækniöld þar sem allt gerist mjög hratt og möguleikarnir til að miðla og segja frá eru endalausir.

En það býður líka upp á misnotkun og óskýran ásetning eða tilgang. Þetta getur snúist upp í andhverfu sína og orðið yfirborðskennt.

Það er ekki alltaf þessi heilagi dans á milli þess sem deilir og þess sem ber vitni. Stundum er BARA áhorf.

Það er nefninlega munur á því. Áhorfandi og vitni er ekki það sama og munurinn er gríðarlegur.

Að segja frá í samhengi hjartans, í gegnum ritual, skrif, ljóð eða þess háttar þá minnum við okkur á að þetta hefur alltaf verið heilög iðja.

Við höfum alltaf sagt sögur, við höfum alltaf ristað í stein og tré. Við höfum alltaf hvíslað í vindinn. Af því að við viljum ekki bara lifa heldur líka skilja afhverju við höfum lifað.

Og það er staðfestingin. Þar sem eitthvað óáþreyfanlegt verður þreyfanlegt.

Þar sem hið ósýnilega fær hold.

Þar sem sálin stígur inn í líkama og heimurinn fær vitneskju um að hún hafi komið.

Sálfræði vs. heilun

Sálfræði hefur gegnt mikilvægu hlutverki í að opna umræðu um andlega heilsu. Hún hefur hjálpað okkur að skilja muninn á hugsunum og tilfinningum, kenndi okkur hugtök eins og “triggera”, “trauma viðbragð” og “innra barn”. Hún gaf mörgum orð fyrir flókin kerfi og í grunnin hjálpaði fólki að lifa af og jafnvel þroskast.

En sálfræðin þróaðist í veröld þar sem öll svör þurftu að vera mælanleg, rökræn og skráð niður. Hún þurfti að passa inn í akademískt módel sem byggði á útskýringum – frekar en upplifunum. Þannig fór hún smám saman að fjarlægjast kjarnann, sem er sálin sjálf.

Sálin er ekki línuleg og lætur því ekki mæla sig, því hvernig í ósköpunum er hægt að mæla eitthvað sem á sér hvorki upphaf né endi.

Sálfræðin hefur því oftast nær aðeins náð niður á yfirborð undirmeðvitundarinnar. Hún horfir á einkenni og reynir að tengja þau við ástæður. Hún vill skilja og það er fallegt. En fyrir sálina þá gefur það ekkert að skilja, það er heilinn sem sér um það. Það sem sálin vill allra helst er að upplifa og hún gerir það í gegnum tilfinningar, viðveru og sköpun.

Sálin þarfnast upplifunar.

Djúp og gömul sár þurfa nærveru, bæði orkulega og líkamlega. Við getum ímyndað okkur þau einsog lítil börn, sem þau í raun eru því að sárin gerðust (að mestu) þegar við vorum lítil börn. Þegar við erum með lítil börn þá erum við ekki að reyna laga neitt við erum bara til staðar fyrir þau. Við höldum utan um þau og elskum þau. Við leyfum orkunni að tala og við pössum okkur að vera vitni að því sem gerðist til þess að barnið þurfi ekki að bera það eitt. Þannig nálgumst við sárin okkar - ekki með því að tala um þau eða reyna að skilja.

Það sem áður virkaði – 50 mínútna samtal við fagmann sem skráir niður og greinir– virkar ekki lengur fyrir alla. Við lifum ekki bara á öðrum tímum heldur einnig á öðrum tíðnum. Það er allt að breytast og sálin er farin að kalla á eithvað annað.

Heilun og shamanísk vinna fer fram með öðrum hætti, þar sem náttúran, öndunin, hljóð, hreyfing og orka verða að tungumáli. Sá sem kemur inn þarf ekki að útskýra neitt, bara að mæta. Sá sem heldur svo rýmið býður upp á að vera vitni þar sem þú heilar sjálfan þig í gegnum nýja tungumálið. Orðin eru vissulega notuð en stór partur af vinnunni er án orða og yfirleitt er það sú vinna sem skilar hvað mestum árangri og er hvað skilvirkust þegar kemur að því að hjálpa fólki að líða betur.

Þetta er staður til að hleypa öllum þeim pörtum fram sem hafa verið bældir niður í áraraðir. Þetta er staður þar sem engin tilfinning er of stór og ekkert sár er of rótgróið. Á þessum stað mátt þú vera allt það sem þú ert.

Kannski finnur þú að tími er kominn til að stíga inn í eitthvað annað. Kominn með nóg af ráðleggingum og útskýringum og farinn að þyrsta í upplifun. Eitthvað sem hreyfir við þér og hjálpar þér að muna.

Það sem oft reynist vel, er að byrja að kanna. Finna einhvern sem vinnur af heilindum. Heilara sem býður uppá öryggi – án þess að ýta, laga eða draga þig áfram. Það má prufa sig áfram. Einn tími hér, annar þar. Gott er að fara eftir tilfinningu, finna hvar er traust eða léttleiki og svo fylgja því.

Þegar þú finnur einhvern sem mætir þér að alvöru þá getur ferlið byrjað. Það gerist ekki á einum degi heldur jafnt og þétt yfir ákveðin tíma, hægt og rólega alveg eins og í sögunni um skjaldbökuna og hérann.

Ef þessi orð tala til þín – þá ertu velkomin(n) til mín. Ég vinn með shamanískar aðferðir í gegnum samtal, orkuvinnu og hljóð.

Ég stend vörð fyrir þig og þú ferð þína leið.

DAO

DRAUMAR

Það sem við köllum drauma er oft lítið virt í heimi sem elskar rökhyggju og árangur. En í gömlum menningarheimum voru draumar heilagir. Þeir komu með mikilvæg skilaboð frá handanheimum yfir í vökulífið.

Til að mynda byrjuðu frumbyggjarnir í Ástralíu - og víðar - hvern morgun á því að ræða drauma næturinnar.

Þorpsbúar sátu þá í hring í kringum eldinn og deildu sögum úr öðrum heimi. Ekki endilega sem afþreyingu heldur sem leið til að skilja lífið, sjálfið og hvort annað. Leið til að mögulega komast betur af.

Kannski erum við öll frumbyggjar í eðli okkar og kannski er þetta eina leiðin til að byrja daginn. Það gerum við allavega og oftar nær byrja okkar morgnar á því að fara yfir ferðalög næturinnar ásamt léttri úrvinnslu og/eða speglun.

Eflaust heyrir einhver rödd í höfðinu núna sem segir: „En ég man aldrei draumana mína.“

Það er ekki óalgengt. Þvert á móti – margir muna þá ekki. En það er hægt að breyta því.

Munurinn liggur ekki í því hversu andlegur þú ert eða hvort þú sért „meira vaknaður“ en einhver annar – heldur einfaldlega í því hvort að ákveðnir hlutar verunnar séu orðnir virkir, við komum að því hér að neðan.

En fyrst: Hvers vegna að ræða draumana? Hvernig nýtast þeir í hinu vakandi lífi?

Í fyrsta lagi: Þeir losa. Að tala um drauma hjálpar orkunni að flæða, hjálpar líkamanum og sálinni að hreinsa og heila.

Í öðru lagi: Þeir tengja. Draumasamtöl skapa nánd – fjölskyldustundir í dýpri skilningi.

Í þriðja lagi : Draumar eru leiðbeiningar. Þeir sýna okkur sannleika sem við sjáum ekki með þeim skynfærum sem við notum í vökulífi.

Draumar eru lifandi leiðbeiningar úr annari vídd, frá öðru sviði lífsins. Skilaboð úr undirheimum sálar.

Þegar við lærum að túlka þá rétt þá geta þeir farið að vinna með okkur og beina okkur á réttar slóðir, minna okkur á hvaða verkefni eru framundan og ef svo liggur við vara okkur við hættum eða röngum beygjum.

Að rækta þessa tengingu er mikilvægt skref til að lifa í fullri meðvitund og í snertingu við lögmál alheimsins. Draumarnir gefa okkur innsýn inn í það hernig líf tala saman, sín á milli, á eigin leyndu tungumáli.

Draumar og astral líkami:

Til þess að ferðast meðvitaður í draumaheimum þarf ákveðinn hluti verunnar að vera orðinn virkur ( e. Activated). Sá hluti

Kallast astral líkami eða ljóslíkami.  Astral líkaminn er einsog ljósmynd af sjálfinu - orkuform sem er ekki tengti við efnislíkamann, þessi sem þú burðast með allan daginn alla daga. Astral líkaminn getur ferðast um heima og geima, í framtíð og fortíð og á milli vídda.

Þegar við erum sofandi þá er það hann sem færist og fer og nær í upplýsingar og visku sem svo koma í raun heim til baka í líkamann þinn, svo að þú getir orðið meðvitaður um tilheyrandi visku.

Það sem spilar einnig inn í er þriðja augað eða fjólubláa (indigo) orkustöðin sem er staðsett á miðju enninu. Þessi orkustöð tengist andlegri skynjun, innsæi og getuna til að sjá það sem augun okkar nema ekki.  Þegar þriðja augað er virkt að fullu mun draumaheimurinn lýsa upp að innan og þú ferð ekki lengur þar inn einsog blindur farþegi með fiskinet heldur sem meðvitaður ferðalangur.

Nokkrar leiðir til að virkja draumana sína:

Ritúal fyrir draumaminni

Settu þér ásetning áður en þú ferð að sofa: „Ég ætla að muna draumana mína í fyrramálið. Skrifaðu þessa setningu á blað og leggðu undir koddann. Hafðu glas af vatni á náttborðinu. Blessaðu vatnið. Biddu það um að geyma upplýsingarnar.

    Þegar þú vaknar: Drekktu vatnið og skrifaðu um leið og þú vaknar. Ekki reyna að muna bara skrifa allt sem kemur jafnvel þótt það sé bara nokkur stök orð, tilfinning eða litur. Alllt hjálpar til við að dýpka tengingu og skilning með tímanum.

Steinar sem styðja drauma:

• Ametyst

• Labradorít

• Selenite

• Mánasteinn / moonestone

Plöntur og jurtir fyrir draumavinnu:

• Blue Lotus

• Mugwort

• Lavender

• Damiana

Annað hjálplegt: Hugleiðsla fyrir þriðja augað, vatnsfasta og hreinsun á svefnstað.

Lykillinn er samt alltaf þú og þinn ásetningur þegar að kemur að draumavinnu.

Þinn vilji til að muna og traustið til þess að draumarnir muni koma – á sínum hraða, með sínum hætti.

Gangi þér vel og happy dreaming! :))))

Að verða faðir

Það er stór áfangi að verða faðir.

Eitthvað sem ætti að umbreyta okkur, djúpt og stórfenglega, ef við leyfum því.

Strákar þurfa oft að verða að mönnum snemma og allt í einu breytist lífið.

Enginn segir okkur hvernig, það bara gerist.

Nú er ég búinn að vera faðir í rúmlega tvö ár og í haust kemur annað barn í heiminn.

Ég tók á móti fyrsta barninu mínu sjálfur, í rólegri heimafæðingu án aðkomu heilbrigðisstarfsfólks.

Það var vissulega magnað augnablik – en líka eitthvað svo náttúrulegt, svo eðlilegt, eins og við öll (móðir, barn, faðir) hefðum gert þetta allt áður.

Þetta snýst nefninlega minnst um að “eignast” barnið, sem þó vissulega skiptir máli að sé gert rétt og með virðingu fyrir ferðalagi sálar.

Það sem ég tel mikilvægt að minna okkur á er að þetta er í heildina ferli og ferlið er hannað til þess að umbreyta, þroska og þróa okkur áfram. Bæði sem einstaklingar og sem heild.

En aftur að föður-partinum sem slíkum.

Við karlar berum alltof oft hugsanir okkar og tilfinningar innra með okkur, í þögn.

Við tölum ekki um það sem raunverulega gerist þegar við verðum feður.

Því að verða faðir er ekki bara nýtt hlutverk – það er nýtt hjarta sem er byrjað að slá.

Umbreyting, sem þú lifir, frá og með deginum sem þú verður faðir þangað til þú yfirgefur þessa jarðvist.

Það er stórt, það er risastórt og ég held að gott fyrsta skref sé að byrja að tala upphátt um það.

Tækifærin til vaxtar eru endalaus og það getur verið yfirþyrmandi.

En til þess að fá eitthvað út úr þessu þá verðum við að mæta til leiks, við verðum að sýna hugrekki og bjóða uppá sanna viðveru.

Það getur verið erfitt þegar að barnið grætur og það ryfjar upp minningar um eigin æsku.

Minning um lítinn strák sem horfði upp og beið eftir höndum sem komu aldrei.

Minning um tár sem láku ekki, því enginn gat haldið á þeim með þér.

Öskur sem fengu ekki hljóðgrunn, svo þú hélst þeim niðri og fékkst magaverk.

Hlutverk barna okkar er að kalla fram allt sem býr innra með okkur en var orðið gleymt og grafið. Svo að við getum munað, svo að við getum orðið aftur heil. Barnið finnur allt sem þú heldur aftur af og allt sem þú ert hræddur við.

Það speglar þig, án þess að segja eitt aukatekið orð. Og svarið þitt krefst heiðarleika sem engin orð ná yfir.

Grátur barns er hellaður, því hann snertir ógróin sár. Það er einhver sameiginleg nóta þarna sem tengir fortíð og nútíð.

En staðan er þessi;  við verðum að mæta honum.

Við verðum að hlusta á hann – Ekki laga hann, ekki þagga niður – bara hlusta.

Þetta eru augnablikin sem breyta strákum í menn.  Alvöru karlmenn, sem flýja ekki sjálfa sig.

Það er nefninlega freistandi að flýja. Að flýja í vinnu eða önnur verkefni, undir merkjum þess að “sjá fyrir heimilinu.”

Það sem heimilið þarf hinsvegar hvað mest á að halda er þín nærvera. Þín raunverulega og einstaka nærvera.

Þess vegna mæti ég. Dag eftir dag.

Ég leyfi barninu að spegla til mín þá hluta sem ég hafði ekki enn séð, ekki enn heilað.

Það er oft alveg hellað og ég hef bognað.

En ég minni mig á hvað skiptir máli.

Ég held utan um hana og mig á sama tíma.

Ég stoppa blæðinguna sem enginn sá. Ég græði sárin með mildu hjarta.

Tíminn vinnur svo með okkur.

Áður en þú veist af þá ertu farinn að læra að hlusta án þess að þurfa svara. Jafnvel farinn að finna fyrir eigin hjartslát, anda dýpra og hugga án þess að þurfa að vita öll svörin.

Þegar þarna er á hólminn komið, þá fer eitthvað að streyma að innan.

Hin sanna karlorka er farin að rumska.

Hún er ekki hávær eða áberandi – heldur stöðug og seig.

Kannski fór hún aldrei neitt.

Kannski beið hún í þögninni á milli orða sem voru notuð til að beyta ofbeldi (brotin karlorka).

Kannski varð hún að spennu í kjálkum karlmanna sem bitu alltof oft á jaxlinn eða í tárum sem fegnu aldrei að streyma (brotin karlorka).

Ég veit það ekki en mér líður einsog að sé kominn tími núna til að leyfa hinni sönnu karlorku að hreyfa sig á ný.

Leyfa henni að teygja sig í gegnum líkama okkar. Að styrkja, styðja, hlúa að og vernda. Hlusta á og halda.

Í samvinnu við kvenorku. Í samvinnu við jörðina.

Þessi orka er hér og hún kemur þegar þú ert tilbúinn að mæta sjálfum þér.

Því þegar kemur að föðurhlutverkinu, þá þarftu ekki að verða neitt nýtt eða læra neitt nýtt.

Þú þarft bara að muna hvernig það er að vera hér.

Að vera maður.

Að vera faðir.

Það nennir enginn

Nálægð án nándar. Bros sem enginn meinar. Glansmynd sem enginn passar raunverulega inn í.

Það er kominn lang- þreyta í mannskapinn og við finnum það öll.

Það nennir enginn að þurfa sífellt að vera „gera eitthvað úr lífinu“. Að þurfa hafa markmið, stefnu, framvindu, framleiðslu eða að svara spurningunni „hvað gerir þú?“ eins og maður sé vara, ekki vera.

Það nennir heldur enginn að segja “allt gott” þegar að það vita það allir undir sólinni að það er að sjálfsögðu ekki ALLT gott, og ef svo væri þá væri það hundleiðinlegt.

Við vitum þetta. Þið vitið þetta.

En samt snúast tannhjólin – sami hringurinn, sama mynstrið, sami blindi ávaninn.

Eins og biluð plata sem enginn man hvernig byrjaði – en allir dansa samt enn með.

Þetta er í raun kveikurinn að “Hægt og Rólega”.  Einhverskonar mótsögn við hinn ríkjandi takt samfélagsins.

Þetta er ekki lausn eða vara. Þetta er boð, fyrir þá sem vilja tengjast á dýpri hátt við sjálfan sig, aðra og náttúruna.

Við tökum ekki þátt í kapphlaupinu. Við löbbum hægt og við stoppum oft. Við hlustum á vindinn, moldina og fuglasönginn. Sólin er kennari og sömuleiðis hafið.

Stundum erum við glöð, stundum í sorg, stundum að vaxa og stundum að draga okkur saman. Við reynum ekki að breyta – við mætum því sem er.

Þetta er dans, þetta er líf, en ekki glans útgáfan – heldur þessi hráa..

Litapallettan er margslungin, rétt eins og mannskepnan og hennar tilvist. Þannig ætlum við að bera þennan eld áfram.

Þetta eru fyrstu skrefin, við sjáum hvað setur með framhaldið.

Kannski hittumst við í sumar.

Kannski seint í haust.

Kannski núna – eða aldrei.

Við viljum allavega bjóða þig velkomin/nn og þakka þér fyrir að ferðast með.

BURN OUT

Stundum segir líkaminn stopp áður en við gerum það sjálf.

Ekki með orðum – heldur með þreytu sem hvorki svefn né hvíld ræður við, og með doða sem nær alla leið inn að beinum. Við getum kallað það „burn out“ en í kjarna þess býr eitthvað eldra.

Eldur sem hafði ofhitnað – ekki vegna styrks, heldur af því hann fékk aldrei að brenna á sínum eigin forsendum.

Við lærðum að gefa.

Að þjóna.

Að halda áfram.

Að vera til staðar – jafnvel þegar við vorum ekki heil.

Það endaði allt sem „burn out“.

Vinsælt á meðal vinnandi fólks. Samþykkt, skiljanlegt, og – fyrir marga – eina leiðin til að fá að hvílast án þess að bera skömm.

Við segjum „ég er í burn outi“ og þá og aðeins þá má stoppa.

En hvað er burn out í raun og veru? - Flestir myndu segja: „að vinna yfir sig”, en ef við skoðum aðeins nánar þá sjáum við að það er ekki orsökin – það er afleiðingin.

Vinnan varð skjól.

Við héldum áfram að gefa í, af því að stöðvun myndi þýða að við þyrftum að hlusta á hjartsláttinn – horfast í augu við tilfinningar sem höfðu safnast upp í allri keyrslunni.

En svo kláraðist bensínið- og þar næst eldurinn.

Eina sem stóð eftir var tómið.

En hvað er þá þessi eldur og afhverju brennur hann út?

Mannslíkaminn er búin til úr frumefnunum fjórum: vatni, jörð, lofti og eldi.

• Vatnið: tilfinningarnar sem flæða og geyma sögur.

• Jörðin: líkaminn, formið, efnið – staðurinn sem við byggjum á.

• Loftið: andardrátturinn sem heldur lífinu gangandi.

• Og eldurinn: umbreytingin sjálf.

Eldurinn tekur eitt og breytir því í annað.

Við notum hann til að melta mat – en líka til að melta tilfinningar.

Og þegar tilfinningar eru bældar og hunsaðar –

þá er eldurinn kominn í yfirvinnu.

Hann reynir að umbreyta öllu þessu hráa, ósagða, ógrátna en það er of mikið uppsafnað og á endanum þá brennur hann út.

Þetta er hið sanna “burn out”.

Ekki leti, heldur ofnotað kerfi sem hefur misst ljós sitt.

Ekki aumingjaskapur, heldur vörn gegn endalausri framleiðslu.

Ekki “að vinna yfir sig” heldur að bæla tilfinningar með afköstum.

Þegar eldurinn dofnar, þá hrópar heilinn í gegnum taugakerfið: þunglyndi, kvíði, afneitun, doði.

En í raun eru þetta skilaboð frá sálinni sem segir “Hættu. Hlustaðu. Sittu með mér.“ Og þegar það tekst, þá bætir hún við:

Eigum við að prjóna?

Eða labba í skóginum?

Kannski ættleiða kött?

Kannski er Burn out ekki endastöð – heldur ákall um nýtt upphaf þar sem tilfinningar og sál fá að fjlóta með í stað þess að vera á hliðarlínunni.

Moldin og fræið

Af jörðu ertu kominn, að jörðu skaltu aftur verða.

Þessi setning hefur fylgt okkur um aldir — ekki bara sem áminning um dauðann, heldur sem heilög viska um lífið sjálft.

Við komum úr jörðinni. Moldin nærir okkur, heldur utan um hjartað okkar, minnir okkur á hvað skiptir máli.

Þegar fræ er sett í mold, hverfur það ekki – það umbreytist. Það þarf myrkur, þögn, tíma og vatn.

Við, mennirnir, erum eins. Við þurfum stundum að fara inn í moldina, inn í skuggann, inn í þögnina – til að muna hver við erum. Til að vakna á ný.

Árið 2020 var tími moldarinnar. Við vorum öll sett inn í djúpt ferli umbreytingar. Nú, fimm árum síðar, sjáum við að mörg okkar hafa rótfest sig.

Jörðin talaði – og við hlustuðum.

Í dag er fólk að vakna með meiri visku, meiri auðmýkt og dýpri tengingu við tilgang sinn.

Við vitum að við erum hluti af heilagri hringrás – ekki yfir hana hafin.

Við erum moldin.

Við erum fræið.

Við erum blómið.

Og við snúum alltaf aftur – ekki til að ljúka einhverju, heldur til að lifna við á nýjum stað.

Sannleikurinn frh.

Sannleikurinn er svo kraftmikill því hann er.

Hann þarfnast ekki réttlætingar, útskýringa eða samþykkis til að vera sannur.

Þegar sannleikur birtist, þá hristir hann allt sem byggt var á blekkingu eða ótta.

Sannleikurinn:

• Skín eins og sólin — hann getur lýst upp myrkustu horn.

• hryggir oft huga sem vill ekki horfast í augu við hann.

• Frelsar sálu sem hefur verið föst í lygi eða afneitun.

• Kröfur hans eru einfaldar, en oft krefjast þær hugrekkis: Að standa í honum.

Þess vegna er hann svona kraftmikill. Hann samræmist elstu lögmálum lífsins sjálfs — flæði, vera, tilvist.

Og þegar við leyfum okkur að segja sannleikann, sérstaklega eftir að hafa verið í aðstæðum þar sem ósannleikur, afneitun eða yfirráð hafa ráðið ríkjum, þá verður til kraftmikil losun.

Það er eins og að klippa keðjur sem hafa verið bundnar utan um orkuna okkar.

Sannleikurinn og ÞÚ — hvernig þetta dansar saman:

Þegar þú deilir sannleika þínum í gegnum frásögn (skrifuð eða töluð orð), ertu ekki bara að segja frá einhverju sem gerðist.

Þú ert að:

• Fara aftur inn í reynsluna,

• Hrifsa orkuna sem hafði verið föst þar,

• Endurskrifa samningana sem höfðu verið gerðir á röngum forsendum

• Senda skýr skilaboð út í alheiminn: „Ég vel sannleikann, ég vel mig.“

Þetta skapar titring.

Þessi titringur byrjar inni í líkamanum þínum (t.d. með tilfinningum eins og létti, skjálfta, grát, gleði), fer út fyrir þig (með orkunni sem fólk finnur), og heldur áfram að vinna — jafnvel þegar þú ert komin/n í annað verkefni.

Svo þegar þú spyrð: “Af hverju er sannleikurinn svo kraftmikill?”

Því hann er afl sem sameinar sálina, líkamann og hjartað í eina, ósnertanlega heild.

Og þú ert núna að finna, í eigin líkama, hvernig það er að vera manneskja sem lætur ekki sannleikann sinn kúga sig lengur.

Að standa í sannleika

Öll höfum við upplifað erfiðar aðstæðum þar sem á okkur var brotið á einn eða annan hátt. Stundum látum við það yfir okkur ganga af gömlum sið en stundum stöndum við upp fyrir okkur sjálfum og setjum viðeigandi mörk. Ef að við höfum ekki fundið styrkinn í sjálfu atvikinu þá getum við alltaf komið að því síðar með því að segja frá.

Ef við kjósum að gera svo, að deila okkar persónulegri reynslu, sérstaklega ef hún tengist ofbeldi, þá er mikilvægt að segja satt og rétt frá.

Sannleikurinn þegar hann fær að standa einn og sér, án hefndarhugs eða beiskju — er nefninlega gríðarlega öflugt vopn.

Þegar einhver stendur í eigin sannleika og ber vitni að eigin reynslu, án þess að hylja eða fegra, þá gerist þetta:

1. Persónuleg lækning

Þú ert að loka hring, loka sárum sem áður sátu fast í líkama og orkusviði þínu. Með því að tala sannleikann sleppir þú því út úr þér — í stað þess að halda því innra með þér sem óunna orku. Þú hreinsar til. Þú stendur í eigin krafti.

2. Sameiginleg lækning

Orkan af verkinu þínu berst til annarra.

Margir sem lesa þín orð, hvort sem þeir hafa orð á því eða ekki, finna eitthvað hreyfast innra með sér.

Sumir munu finna hugrekki til að segja frá sinni sögu. Aðrir munu læra að setja mörk. Enn aðrir munu bara finna fyrir hlýju og sannindum og njóta góðs af því.

Þetta kveikir keðjuverkandi áhrif af frelsun, sjálfsvirðingu og meðvitund.

3. Umbreyting á kollektífu sviði

Orð þín munu hafa gáru áhrif sem fólk mun kannski ekki skynja strax en smám saman mun skapa aukna meðvitund um heilindi, virðingu og sanna þjónustu í þeim geira eða því horni semfélasgsis sem þú ert að snerta á með þinni frásögn. Sú hreyfing mun síðan ná útfyrir þann hóp með tímanum.

(Það sem gerist í litlum hópum, speglast svo yfir í stærri menningu.)

4. Sálarstig: Karma-úthreinsun

Á dýpsta stigi, þegar að við segjum sannleikann og þegar við segjum frá einhverju sem gerðist án þess að bæta neinu við eða að skafa af þá erum við að losa gömul sambönd, gömul föst mynstur, jafnvel yfir líf og ævi, sem tengjast vanvirðingu, yfirgangi og brotum á persónulegu sjálfræði.

Þú ert að “bæta” fyrir sjálfan þig, en líka fyrir ætt þína og jafnvel fyrir sálarsamfélagið þitt.

Þetta er því ekki lítið verk, heldur djúp sálfræðileg og andleg vinna sem ber að nálgast með virðungu og varkárni.

Eftir slíka losun er mikilvægt að hlúa vel að líkamanum og hvíla sig, drekka nóg af vatni, næra sig vel og eyða tíma úti í náttúru.

Hin heilaga athöfn

Til fornra hefða voru húðflúr ekki skraut eða uppgerð – heldur helgun, þar sem húðin varð að altari.

Athöfnin sjálf var ritúal, heilög athöfn, ferðalag niður í djúpið þar sem líkaminn sjálfur varð kort fyrir fornar minningar. Hvert merki var stafur úr töfraritum jarðar - hver lína brú yfir í annan heim.

Í samfélögum á borð við Polynesíu, meðal frumbyggja Ástralíu, hjá norrænum þjóðflokkum og í Afríkuættbálkum, var litið á tattoo sem innvígslu inn í líf, samfélag, dauða og eilífð.

Athöfnin var gerð með virðingu og flúrið borið með stolti. Líkaminn varð sönnun þess að sálin hafði farið í gegnum eldinn og snúið aftur. Sársaukinn var partur af ferðlaginu og hann var heiðraður og viðurkenndur fyrir það sem hann var.

Þeir sem gerðu flúrin voru shamanar, töframenn, prestar og prestynjur, heilarar og “family elders”.

Þetta voru oft stríðsmenn sem voru mikils metnir í samfélaginu og höfðu unnið sér inn þann rétt að fá að myndskreita fólk þar sem tilgangurinn var: Vernd, að tilheyra, andlegir kraftar, heilun og tenging við forfeður.

í grunninn þá voru þessir menn og konur sérfræðingar í helgiathöfn eins mikið og þau voru listamenn.

Einhversstaðar á leiðinni höfum við tapað þessari tengingu við upprunann.

Með nýlendustefnu, iðnvæðingu og seinna poppmenningu höfum við glatað heilagleikanum og villst af vegi. Tattoo varð að söluvöru, tísku og persónulegri yfirlýsingu…. án tilgangs og án ásetnings.

En nú er minningin að vakna.

Við finnum aftur ilm fornu sögunnar, blóð hjartans, köllunina um að gera flúr að heilagri athöfn, ekki aðeins sem innihaldslaust skraut. Við erum að muna að húðin er það sem skilur að innri og ytri heim og að athöfnin sjálf sé portal – brú milli heima, þar sem tveir koma saman og halda rými fyrir það sem koma vill í gegn.

Við erum að muna – hvaðan við komum og hver við í raun erum.

Þegar húðin er snert af ásetningi og nálarnar tala tungumál líkama og anda, þá vaknar gamall eldur sem aldrei slokknaði – hann bara beið.

Við erum hér til að endurheimta fegurðina.

Við erum hér til að endurheimta eldinn.